İnsanı anlamak

İnsanlar ikiye ayrılır: ölüler ve yaşayanlar. Yaşayanlar da ikiye ayrılır. Bunlardan ilki bedeni yaşayıp ruhu da yaşayanlar. Eğer ruhunuz ölmemişse şükretmelisiniz. Hala renkleri görebiliyorsanız, hiçbir sebep yokken gülebiliyorsanız, güzel şeylerden zevk alabiliyorsanız... Bunları yapabiliyorsanız, hala ruhunuzun ölmediğini düşünüyorsanız hiçbir sorun yok. Asıl sorun diğerlerinde. Birde ikinci grup var tabi. Biyolojik olarak yaşayan ama ruhen ölü olanlar. Bu gruptakiler ilk gruptan çok farklıdırlar. Onları asla üzemezsiniz ama mutluda edemezsiniz. Fizyolojik ihtiyaçları dışında hiçbir şeye ihitiyaç duymazlar. Ruhu yaşayanlar gülmeye, konuşmaya, gezmeye, öğrenmeye,hayallere, insanlara ihtiyaç duyarken onlar hiçbirine ihtiyaç duymaz. Aslında ruhlarının ölüm sebebi başkalarının onu öldürmesidir. Yani kimse kendi ruhunu öldürmez, öldüremez. Normal şartlarda bir insan öldürüldüğünde hep bir neden, bir katil aranır ve araştırılır. Katili bulunur ve cezası verilir. Ama bir insanın ruhu öldüğünde hiçkimse sormaz, araştırmaz, merak etmez. Öldürenler ise öldürdüklerinin farkına bile varmaz suçu yine onlara atarlar. İnsanların o bitmek bilmez merakı yokoluverir bir anda. Peki neden kimse merak etmez ki onların ruhlarının ölüm sebebini? Neden kimse düşünmez ki? Bu ölümler galiba hep faili meçhul olarak kalıcaklar. Asıl komik tarafı ise neden böylesin diye sormalarıdır. Ruhu ölmüş bir insandan ne bekliyorlardı ki?...  En acısı ise hiçbir katilin ceza almayacak olduğunu bilmek. Tabi ölülerde ikiye ayrılırlar. Bunlardanda ilki ise bedeni öldüğü için ruhu ölenlerdir. Onlar için söylenecek pek bir şey yok aslında. Ruhları ölmek zorundadır çünkü. Her ruh yaşamak için bir bedene ihtiyaç duyar ama her beden yaşamak için bir ruha ihtiyaç duymaz. İkinci ve son grubumuz ise ölmüş ruhları ile  bedenini öldürenlerdir. Bu yüzden bu gruba dahil olanların çoğu intihar edenlerdir. İntihar edenlerinse hepsi bu gruba girer. Bu yüzden intihar edenler için çok fazla üzülmemeli insan. Ölü bir ruh bedenini öldürüyor. Asıl üzünülmesi gereken birinin yada birilerinin onun ruhunu öldürmüş olmasıdır. Ne acı ama. Bedenini öldürdüğü için yine suçlu ruhu ölen. Katil ise yine mutlu, cezasız, yaptığından bihaber. Bu yüzden bir insanı öldürmekten öte asla ruhunu öldürmeyin. Çünkü bu ölümden çok daha büyük bir acı ve ızdırap verir.