Neden

Hani insanlar sadece biraz sevgi, biraz ilgi isterdi sadece? Hani inanmak başarmanın yarısıydı? Peki neden her şeyiyle bu hayatta sadece ona inanmışken bile binde biri oldu sadece? (Hoş gerçi oda sadec acı ve hasretten başka birşey bırakmadı) Herşeyden çok severken neden olmadı? Hani biraz sevince, isteyince herşey oluyordu? Bir hata olmalı. İnanmak, sevmek, hayal kurmak, hiçbir şeye fayda etmiyormuş demekki. Binde biri bile olmuyormuş. Zaten eğer doğruluk payı olsaydı edebiyat aşk acısı çeken şairlerle dolu olmazdı. Peki ne gerekiyordu? Sorun neredeydi? Sevmek, hayal kurmak, şiirler yazmak inanmak yetmiyorsa herşeyinden vazgeçebilmek bile yetmiyorsa ne yetebilirdi ki? Bir insan bunlardan başka neye ihtiyaç duyabilirdi ki? Nerede hata yapıyoruz? Nerede hata yapıyorum? Neden hep inandıklarımız sevdiklerimiz bizden tek tek gidiyorlardı? Hani o gururlu, şiir gibi konuşan edebiyatçılar; hep inanmanın, sevginin, hayal kurmanın her şeyden daha önemli olduğunu söylerdi? Herkes böyle söylemez miydi? Heryerde böyle yazmaz mıydı? Hani biraz ilgi isterlerdi sadece, öyle fazlada değil, biraz ya... Ben cevap istiyorum artık , susmayın cevap verin. Eksik olan şey neydi? O afilli sözlerinize ne oldu?